Od synodu w Saint-Félix (odbył się w 1167 lub 1174) przewagę zdobył dualizm absolutny. Było to jedną z przyczyn nieprzejednanej postawy papiestwa wobec katarów. Dualizm absolutny, jako sprzeciwiający się monoteizmowi, był dla katolików nie do przyjęcia.

Według katarów szatan (lub zły bóg) stworzył ciała ludzkie. Obiegowa opinia mówiłą, że stworzył on również seksualność, co doprowadziło do niechęci katarów wobec instytucji małżeństwa. W rzeczywistości katarzy sprzeciwiali się małżeństwu, gdyż przyczyniało się ono do narodzin dziecka, które jako fragment świata materialnego było złe. W grupie „doskonałych” obowiązywał nakaz całkowitej wstrzemięźliwości seksualnej.

Dusza Dusza stanowi część „stworzoną”, a duch pozostaje cząstką Boga. Katarzy twierdzili, że w ciele przebywa dusza, a w duszy – duch. Poza tym uważali, iż dusza ma trojaką naturę: hyliczną – jako związaną z materią (gr. hyle); psychiczną – rozumianą jako wolność wyboru między zbawieniem a unicestwieniem; pneumatyczną – jako pewność zbawienia będącą darem łaski.