„Wyznawcy” prowadzili zwykłe życie, mogli uprawiać seks, jeść mięso i spożywać alkohol, zaś „doskonałych” (mężczyzn i kobiety) obowiązywała asceza znacznie surowsza aniżeli wyznawców.
Duchowni katarscy, czyli doskonali odcinali się od dominacji świata materialnego nad światem duchowym, stąd ich sprzeciw wobec składania przysiąg, gromadzenia dóbr materialnych, wierze budowanej na sakramentach, dominacji świeckich lub religijnych struktur społecznych nad jednostką.
Obowiązki Doskonałych:
modlitwa 15 razy dziennie; post w każdy poniedziałek, środę i piątek; modlitwy miały być odmawiane podczas podróży na koniu, przekraczania rzek i odwiedzania domów wyznawców; podczas wizyt u wyznawców Doskonały miał błogosławić jedzenie i pozostawić prezent dla wyznawców; 3 razy w roku 40-dniowy post ścisły.
Wielu wyznawców przechodziło rytuał „consolamentum” tuż przed śmiercią, by zapewnić sobie zmartwychwstanie. Jeśli Doskonały złamał którąś z zasad ascezy, tracił status Doskonałego. Mógł jednak przystąpić do rytuału ponownie w późniejszym terminie. Wielu Doskonałych bezpośrednio po rytuale inicjacyjnym dobrowolnie poddawało się endurze (poszczeniu aż do śmierci).