Był osobą bardzo religijną. Przez całe życie był nauczycielem w szkółce niedzielnej. Jego religijność wpływała na polityczne zapatrywania. Należał do ruchu tzw. Smashers, który usiłował wprowadzić w Nowym Brunszwiku prohibicję. Usiłowania te nie zakończyły się sukcesem. W życiu politycznym walczył o wprowadzenie odpowiedzialnego rządu oraz był blisko związany z przedsięwzięciem budowy Kolei Interkolonialnej.
Tilley jako premier Nowego Brunszwiku był aktywnym uczestnikiem obu konferencji konfederacyjnych oraz konferencji londyńskiej. To jemu, wprawnemu bibliście, przypisuje się pomysł nazwania nowego kraju Dominium Kanady, na podstawie psalmu 72, w.8. Z tego samego pasażu pochodzi także motto Kanady. Tilley popierał rezolucję quebecką, która jednak ku jego zaskoczeniu nie została dobrze przyjęta w prowincji. Wynikiem tego była przegrana w wyborach i utrata premierostwa na rzecz antykonfederatów pod wodzą Arthura Smitha. Jako że intensywna akcja informacyjna, już po wyborach, zmieniła nastawienie opinii publicznej, gubernator Nowego Brunszwiku podjął bardzo kontrowersyjną decyzję zdymisjonowania rządu Smitha i powołania w jego miejsce Tilleya. Przywrócony na stanowisko premiera Tilley przeforsował ratyfikację umów konfederacyjnych.