thumb|120px|Herb linii Burbonów Sewilskich Francisco de Borbón y de la Torre (ur. 16 stycznia 1882 w Madrycie – 6 grudnia 1952 w Madrycie) – książę Sewilli, grand Hiszpanii, generał, członek Kortezów.
Urodził się jako najstarszy syn generała Francisco de Paula de Borbón y Castellví, granda Hiszpanii i Marii Luizy de la Torre y Bassave. 21 sierpnia 1907 w Madrycie ożenił się ze swoją siostrą stryjeczną Henriettą de Borbón y Parade (1885–1967), najmłodszą córką Enrique de Borbón y Castellví, księcia Sewilli, i Józefiny Parade y Sibré. Miał z nią troje dzieci: Isabel Francisca de Borbón y de Borbón (1908–1974) ∞ Rinaldo Barucci (1900–1956) Enrique de Borbón y de Borbón (1909–1915), Francisco de Paula III Enrique María Luis de Borbón y de Borbón (1912–1995).
Był oficerem (generałem porucznikiem). W latach 1931–1936 przebywał na emigracji w Paryżu. W 1936 przyłączył się do antykomunistycznych wojsk w Maroku. Dowodził wieloma zwycięskimi bitwami. W styczniu i lutym 1937 dowodząc zdobyciem Malagi, uzyskał przydomek „Bohatera spod Malagi”. W czasie wojny domowej był wojskowym gubernatorem Madrytu. W 1929 został zwierzchnikiem wielkiego baliwatu Hiszpanii zakonu św. Łazarza z Jerozolimy. W 1930, zgodą kuzyna – króla Alfonsa XIII, został powołany na namiestnika (generalnego administratora) zakonu.