Z cech rozpowszechnionych w polszczyźnie warto wspomnieć o wymowie cz [t͡ʃ] zamiast trz [tʃ] oraz użyciu biernika zamiast dopełniacza po zaprzeczonym czasowniku, które to właściwości M. Altbauer przypisuje wpływowi m.in. języka jidysz. M. Brzezina podkreśla jednak, że jidysz może tu być tylko jednym z kilku źródeł tych zmian (obok np. języka niemieckiego czy ukraińskiego, bądź nawet rozwoju naturalnego w obrębie polszczyzny). Za jidyszyzm składniowy uważają oboje autorzy użycie czasownika potrzebować w znaczeniu ‘musieć’ (np. potrzebuję sobie kupić płaszcz, nie potrzebujesz się męczyć).
Historia badań Najwcześniejszym naukowym opracowaniem, skupiającym się na zapożyczeniach z jidysz w języku polskim, jest zapewne artykuł Leo Wienera z roku 1898, zatytułowany Das jüdische Element im Polnischen („Element żydowski w języku polskim”). Wiele jidyszyzmów znaleźć można także w najstarszych publikacjach poświęconych językowi złodziejskiemu (autorstwa Karola Estreichera i Antoniego Kurki), które pod względem etymologicznym omówił A. Landau w swoim artykule z 1902 roku pt.