słowiańskich mieszkańców, które jest dzisiejszym Starym Miastem. We wczesnych latach mieszkańcy byli głównie Serbami, ponieważ przy przeciwległej Twierdzy Petrovaradin mogli osiedlać się tylko katolicy.

1 lutego 1748 roku cesarzowa Maria Teresa nadała miastu prawa „królewskiego wolnego miasta” (libera regia civitas) i nadała mu (po łacinie) nazwę „Neoplanta” („Nominentur Neoplanta”).

Mieszkańcy zapłacili na dworze w Wiedniu za status wolnego miasta królewskiego kwotę 95 tysięcy forintów. Historycznie miasto nazywało się po niemiecku Neusatz i Neusatz an der Donau (co tłumaczy się jako „Nowy Sad nad Dunajem”). Już pod koniec XVIII wieku znajdował się w mieście browar, fabryka jedwabiu i zakład tytoniowy.

Od 1826 działa w nim nieprzerwanie „Matica srpska” instytucja edukacyjna z gazetą o najdłuższym stażu w Europie.

W 1849 roku Nowy Sad był po raz pierwszy bombardowany i ocalało tylko 808 z 2812 budynków. W 1892 roku miała miejsce epidemia cholery wywołana złą jakością wody pitnej.

Do 1918 roku i w trakcie II wojny światowej, od 1941 do 1945 roku w granicach Węgier.