Janusz Adamczyk (ur. 24 grudnia 1947 w Tarnowskich GórachJędrzejko, Krogulski, Paszkowski, Generałowie..., s. 127., zm. 30 grudnia 2003) – generał brygady Wojska Polskiego, doktor nauk medycznych.
Życiorys W 1965 rozpoczął służbę wojskową jako słuchacz Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi. W 1971 uzyskał dyplom tej uczelni oraz promocję na stopień podporucznika. Służył m.in. w 13 pułku zmechanizowanym 5 Dywizji Pancernej w Kożuchowie (dowódca kompanii medycznej, starszy lekarz pułku) i 10 Dywizji Pancernej w Opolu (szef służby zdrowia). Kolejne awanse wojskowe uzyskiwał w 1972 (porucznik), 1976 (kapitan), 1980 (major), 1983 (podpułkownik), 1987 (pułkownik). W 1983 otrzymał tytuł doktora nauk medycznych.
W latach 1983–1989 był szefem Służby Zdrowia i zastępcą kwatermistrza Śląskiego Okręgu Wojskowego, następnie do 1995 zastępcą szefa Służby Zdrowia – inspektora sanitarnego Wojska Polskiego kolejno w Głównym Kwatermistrzostwie i Sztabie Generalnym Wojska Polskiego. Zajmował się opracowaniem nowego systemu zabezpieczenia medycznego sił zbrojnych RP oraz struktury organizacyjnej wojskowej służby zdrowia. W 1995 został komendantem 4 Wojskowego Szpitala Klinicznego z Polikliniką we Wrocławiu. Za sprawną organizację pomocy poszkodowanym w czasie powodzi w 1997 otrzymał wyróżnienie ministra obrony narodowej.