Dalej granicę wyznaczało jezioro Rzytka, w którym poddani panów z Kębłowa mieli wolne prawo do rybołówstwo, a potem granica biegła do jeziora Martwica, a od niego przez winnicę do lasu zwanego "Laskowiec", w którym kopce narożne dzieliły Kębłowo, Obrę i Jaromierz.
Szkoła i edukacja Już w pierwszej połowie XV wieku w Kębłowie odnotowano szkołę. W 1429 przy okazji procesu sądowego wspomniano jej rektora Andrzeja, który toczył spór z rektorem szkoły z Kopanicy o to, że ten wysłał swych uczniów nocą do Kębłowa i porwali oni kleryka Pawła. Andrzej rektor z Kopanicy zeznał natomiast, że Paweł przebywa w Kopanicy z własnej woli . Mieszkańcy miejscowości studiowali też w Krakowie. W 1451 jako student krakowski odnotowany został Paweł syn Marcina z Kębłowa, który w 1456 uzyskał stopień bakałarza na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1397-1405 odnotowano Macieja syna Marcina z Kębłowa, notariusza publicznego. W 1432 Kiebłowskiego, który był ławnikiem w Sikorzynie.