Fizjologiczna żółtaczka noworodków Przejściowy stan hiperbilirubinemii niesprzężonej pojawiający się w pierwszym tygodniu życia, który zanika ok. 10. dnia życia. Jest wynikiem nadmiernej hemolizy (w wyniku rozpadu krwinek zawierających hemoglobinę płodową) i niedojrzałości wątroby do wychwytu, sprzęgania i wydzielania bilirubiny. Przedłużająca się żółtaczka w okresie noworodkowym jest nazywana "ciężką żółtaczką noworodków" (łac. icterus neonatorum gravis) i sugeruje podłoże patologiczne wystąpienia tego objawu.
Badania diagnostyczne W celu ustalenia rozpoznania wykonuje się różnorodne badania laboratoryjne oraz obrazowe. Kanonem diagnostyki jest wykonanie USG oraz oznaczenie aktywności AlAT i AspAT oraz stężenia bilirubiny całkowitej oraz jej frakcji (sprzężonej i wolnej), albumin, czasu protrombinowego, stężenia żelaza w surowicy.
Wskaźniki uszkodzenia hepatocytów aktywność AlAT aktywność AspAT stężenie żelaza w surowicy aktywność γ-GT (gamma-glutamylotransferazy)
Wskaźniki cholestazy fosfataza alkaliczna (fosftaza zasadowa, FZ) bilirubina całkowita w surowicy stężenie miedzi w surowicy stężenie cholesterolu całkowitego w surowicy stężenie kwasów żółciowych w surowicy aktywność γ-GT