obecnie około 4000 osób zna w jakimś stopniu dialekty judeowłoskie, a tylko 200 osób mówi nimi biegle. Tradycyjnie w tych dialektach śpiewane są pieśni paschalne włoskich Żydów.
Cechy Wyjątkową cechą dialektów judeowłoskich jest tworzenie słów z rdzenia hebrajskiego z dodatkiem włoskich przyrostków, np. axlare (jeść); gannaviare (kraść); dabberare (mówić); lekhtire (iść). W podobny sposób tworzono rzeczowniki abstrakcyjne, np. tovezza (dobroć).
Oprócz zapożyczeń hebrajskich występują zapożyczenia z języka ladino i jidysz.
Dialekty judeowłoskie judeoferraryjski (giudeo-ferrarese) (Ferrara) judeoflorentyński (giudeo-fiorentino, iodiesco) (Florencja) judeomantuański (giudeo-mantovano) (Mantua) judeomodeński (giudeo-modenese) (Modena) judeopiemoncki (giudeo-piemontese) (Piemont) judeoreggiański (giudeo-reggiano) (Reggio Emilia w prowincji Emilia-Romagna) judeorzymski (giudeo-romanesco) (Rzym) judeowenecki (giudeo-veneziano) (Wenecja)
Bagitto (giudeo-livornese) (Livorno) jest dialektem mieszanym z elementami języka ladino i języka judeoportugalskiego.
Na wyspie Korfu były używane co najmniej dwa dialekty judeowłoskie: jeden na podstawie języka sycylijskiego, drugi na podstawie dialektu weneckiego .
Przypisy