Łąkie (dawniej: Stare Łąkie, Łąkie Stare) – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie grodziskim, w gminie Rakoniewice.
Historia Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską. Ma metrykę średniowieczną i istnieje co najmniej od końca XIV wieku. Wymieniona w dokumencie zapisanym po łacinie z 1399 Lanke, 1428 Ląnke, 1445 Lankye, 1462 Ląnka, 1483 Lanka, 1510 Lanky, 1530 Lang, 1566 Ląkie.
W 1445 miejscowość leżała w powiecie kościańskim Korony Królestwa Polskiego i była wsią szlachecką. W 1510 leżała w parafii Gościeszyn. Należała do przedstawicieli lokalnej szlachty wielkopolskiej Jaromirskich, Błockich, Tłockich, Proskich, Strzeżmińskich, Pożarowskich.
W początku XV wieku archiwa sądowe odnotowały procesy o wieś. W latach 1399–1401 Jan Jaromirski toczył procesy z Adamem Rakoniewskim o połowę wsi. W 1424 wzmiankowano Henryka Kotwicza ze wsi Łąkie. W 1445 Dorota z Robaczyna sprzedała Łąkie Piotrowi z Błocka za 300 grzywien. W 1462 Andrzej Błocki sprzedał bratu Janowi Błockiemu części we wsiach Łąkie oraz Błocko za 120 grzywien. W 1463 Jan Błocki zapisał żonie Zofii oprawę na kwotę 200 grzywien na wsi Łękie oraz na połowie majątku w Błocku. W 1464 Wojciech Błocki zapisał żonie Helenie po 35 grzywien posagu oraz wiana na połowie swojego majątku we wsiach Łąkie i Błocko.