Śmierć Wojciecha w czasie misji zorganizowanej przez Bolesława przydawała polskiemu księciu ogromnego prestiżu w oczach zachodnich chrześcijan.
Pogrzebane w Gnieźnie relikwie biskupa stały się fundamentem założonej w roku 1000 przez jego przyjaciela, cesarza Ottona III, archidiecezji w Gnieźnie. Podlegały jej diecezje w Krakowie, Wrocławiu i Kołobrzegu. Ustalenia powstały najprawdopodobniej podczas zjazdu gnieźnieńskiego wspólnie przez księcia Bolesława i cesarza Ottona. Świadczyć może o tym fakt, że na jej czele stanął Radzim-Gaudenty, a nie Unger, popierany przez polskiego władcę.
O wadze związanego z relikwiami kultu tak ważnego świętego także świadczy wywiezienie tychże relikwii do Pragi przez księcia Brzetysława I (pochodzącego przecież z wrogiej rodowi Sławnikowiców dynastii Przemyślidów), który splądrował Gniezno ponad 40 lat po śmierci misjonarza. 25 sierpnia odbyła się uroczysta translacja relikwii do katedry św. Wita.
Rzekome autorstwo „Bogurodzicy” Według późnej tradycji św. Wojciech miał być autorem pieśni Bogurodzica (w rzeczywistości pochodzącej z ok. XIII-XIV wieku). Mimo iż nie znajduje to potwierdzenia w materiałach źródłowych, Józef Birkenmajer zawarł tę informację w swojej monografii, bazując na wpisie Jana Łaskiego w Statucie z 1506 roku.
Hagiografia Istnieją trzy znane dziś żywoty św. Wojciecha, które powstały tuż po jego śmierci: