Tam wsiadł na mały statek, razem z bratem Radzimem Gaudentym, tłumaczem Benedyktem-Boguszem i 30 zbrojnymi.
Po przybyciu do Pomezanii, Wojciech kazał zbrojnym powrócić do Gdańska. Wkrótce potem zostali oni otoczeni przez wrogich tubylców. Misjonarze postanowili przeprawić się na drugą stronę Wąskiej, by tam rozpocząć ewangelizację. Tam, kapitan portu zaprowadził Wojciecha do osady, w której obradował sąd wiecowy. Biskup przedstawił swoje stanowisko, jednak tubylcy zdecydowali wygnać ich pod groźbą kary śmierci. W drodze powrotnej zatrzymali się na pięć dni w Żuławce, żeby omówić sytuację. Rozważali udanie się na Połabie, ale ostatecznie postanowili spróbować jeszcze raz wrócić do Prusów. 23 kwietnia 997 roku odprawili rano mszę na polanie, a następnie odpoczywali. Następnie otoczył ich agresywny miejscowy tłum, który zaczął ich atakować. Wojciech zginął od wielu ran włóczniami, które rzucono na rozkaz pogańskiego kapłana Sicco. Potem tubylcy odcięli głowę biskupa i nadziali ją na pal. Radzima i Benedykta Prusowie puścili wolno.