Miejscowość była wsią duchowną czyli należącą do kleru. W 1309 biskup poznański Andrzej nadał Konradowi opatowi zakonu oraz cystersom w Zemsku dziesięcinę z należącej już do nich wsi Ponikwa, której nazwa zapisana została wówczas w dokumencie po łacienie pod dwiema nazwami - "Ponikva" oraz "Nova villa". W 1460 król polski Kazimierz IV Jagiellończyk ustalił wymiar ciężarów i robocizn należnych ze wsi klasztornych w tym m.in. z Nowej Wsi zamkowi w Międzyrzeczu.
W 1508 odnotowano pobór od 3 łanów (w tym jednego łana po pożarze) oraz od karczmy. W 1509 miał miejsce pobór od 3 łanów, od jednego łana sołtysiego oraz od karczmy. W 1565 wieś należąca do opata bledzewskiego zobowiązana była do danin na rzecz zamku w Międzyrzeczu będącego siedzibą starostwa. Z 12 śladów wieś oddawała do niego 40 groszy i 9 denarów wieprzowego, a oprócz tego każdy płacił również w naturze ćwiertnię żyta, 1,5 ćwiertni owsa, kurę, 8 jaj. Każdy zobowiązany był do zwózki 4 wozów drewna rocznie oraz przez cały dzień miał zwozić mierzwę, przez 2 dni zboże, a wszyscy razem mieli skosić łąkę w Murzynowie koło Skwierzyny i zwieźć zżęte siano do zamku. Sołtys był zwolniony z tych obciążeń i nie płacił tych podatków. Cały dochód starostwa międzyrzeckiego z tych świadczeń wynosił ze wsi w sumie 17 złotych, 3 grosze i 15 denarów.