Cząstki aerozolu atmosferycznego mogą stanowić także jądra krystalizacji, czyli ułatwiać powstawanie w atmosferze kryształków lodu lub zamarzanie przechłodzonych kropelek chmurowych. Typowymi jądrami krystalizacji są cząstki stałe o strukturze krystalicznej, np. pył mineralny, ale w procesie powstawania kryształków mogą brać udział także inne cząstki, np. pochodzenia organicznego.
To czy dana kategoria aerozolu atmosferycznego (siarczany, sól morska, sadza, pyły mineralne) może służyć jako jądro kondensacji lub krystalizacji zależy też od uprzedniego oddziaływania aerozoli między sobą. Uważa się, że wiele pyłów zawieszonych jest w istocie pokrytych warstwą ciekłych związków siarki lub, dzięki zderzeniom, jest mieszaniną dwóch lub kilku klas aerozoli. Dla przykładu, pyły mineralne mogą oddziaływać w atmosferze z siarczanami natomiast aerozol soli morskiej lub łańcuchy sadzy mogą się łączyć z pyłami mineralnymi. Te transformacje zachodzą w swobodnej atmosferze, ale często odbywają się podczas cyklicznych oddziaływań aerozoli z chmurami, które parując i kondensując modyfikują cząstki aerozolu.