Pomiary in situ Najprostszym pomiarem jest ważenie filtru z osadzonym aerozolem atmosferycznym. Pomiary takie dokonuje się raz na 8 lub 24 godziny, lub w innych okresach. Istnieją też techniki ciągłego pomiaru masy. Przed pomiarem cząstki mogą być rozdzielane (frakcjonowane) na mniejsze niż 10 mikrometrów (PM10) lub mniejsze niż 2,5 mikrometra (PM2.5). Dodatkowo można w sposób ciągły zliczać koncentrację aerozoli za pomocą metod rozpraszania światła. Metodami absorpcji światła wyznacza się masę aerozolu sadzy. Inne techniki to użycie zdjęć mikroskopowych do oceny kształtu cząstek lub wyznaczenie ich własności chemicznych metodami spektroskopii masowej.
Pomiary zdalne Najprostszą metodą zdalnych pomiarów aerozolu jest badanie osłabiania promieniowania słonecznego (w wyniku jego absorpcji i rozpraszania) przez aerozol w kolumnie powietrza pomiędzy Słońcem a urządzeniem pomiarowym. Pozwala to określić grubość optyczną aerozolu, która jest tym większa, im więcej aerozolu znajduje się w atmosferze. Służący do tego instrument to fotometr słoneczny, jego użycie wymaga braku chmur przesłaniających tarczę słoneczną.