W drugiej połowie XIV wieku odnotowani zostali właściciele we wsi bracia Pakosławscy: Piotr (Piotrek) 1387–1428, Wojciech Olbracht 1387–1396, Świętosław 1387–1393 oraz w 1387 Stanisław. W 1387 bracia ci oraz ich matka i żony pozwani zostali przez Włosta Nagradowskiego o 60 grzywien oraz o 20 grzywien szkody. W 1393 Przecława żona Świętosława pozwana został przez Włosta o dziedzinę Pakosław. W latach 1393–1396 jako świadka odnotowano Wojciecha Pakosławskiego. W 1406 Piotrek Pakosławski pozwany został przez Stanisławę Siwcową o zabór dóbr o wartości 4 grzywien. W 1415 Piotr przedstawił w sądzie ziemskim dokument nabycia Dłuska Starego i Dłuska Nowego, a nikt nie zgłosił prawa bliższości do tych dziedzin. W 1417 Piotrek Pakosławski pozwał Arkembolda z Orla Wielkiego o uwolnienie dziedziny Dłusko od roszczeń osób trzecich. W 1420 Piotr toczył spór sądowy z dziećmi Mikołaja Żydowskiego o groblę pomiędzy Dłuskiem a Swiniarami. W 1421 Piotr był w sporze z Jutą z Gorzyszewic o 12 grzywien, które Przechna z Boguniewa wzięła od Piotra. W 1426 Piotr Pakosławski w sporze ze Zbylutem Urbanowskim plebanem w Brodach. Sędziowie wydali wyrok, że pleban nie powinien przeszkadzać Piotrowi w łowieniu ryb w nieistniejącym obecnie Jeziorze Zgierzyńskim, aż do jeziora zwanego „Wenszinen” należącego do tegoż Piotra.