Do końca lat 30. był wiceprezesem zarządu głównego Związku Sybiraków oraz komendantem koła żołnierzy 5 Syberyjskiej Dywizji.
Na czele 10 DP walczył we wrześniu 1939, obejmując wkrótce dowództwo Grupy Operacyjnej noszącej jego imię. Skapitulował 27 września na Lubelszczyźnie przed Niemcami. W niewoli niemieckiej przebywał w Oflagu Murnau VIIA do końca wojny. Po wyzwoleniu służył przejściowo w 2 Korpusie.
Po zakończeniu wojny osiedlił się z żoną Eugenią z Krzesińskich i synem Wojciechem Jerzym (ur. 7 listopada 1925) w Londynie. Utrzymywał się z pracy jako kreślarzPiotr Stawecki, Generałowie polscy. Zarys portretu zbiorowego 1776–1945, Bellona Warszawa 2010, s.162..
Zmarł w Londynie. Jego prochy zostały pochowane na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera II B 30-5-1)Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze.
Awanse porucznik – 1918 kapitan – 1918 major – 1919 podpułkownik – 1922 pułkownik – 1924 generał brygady – 19 marca 1938