W 1667 odbyła się wizytacja parafii w Pakosławie. Odnotowano we wsi kościół pod wezwaniem św. Walentego wraz z ołtarzem głównym poświęconym w 1644. Opisano uposażenie kościoła parafialnego, do którego należały: ziemia uprawna, łąka, dwa stawy rybne. Na utrzymanie parafia pobierała trzy miary żyta rocznie z młyna wodnego stojącego na rzece Orli, meszne od każdego z 4 kmieci pakosławskich, które płacone było po jednej miarze żyta i owsa. W miejscowości istniała wówczas także szkoła. Pleban rocznie płacił na utrzymanie jej rektora po trzy wiertele żyta i owsa.
Po rozbiorach Polski miejscowość znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Kröben (krobskim) w rejencji poznańskiej. Pakosław należał do okręgu jutroszyńskiego tego powiatu i stanowił odrębny majątek, którego właścicielem był wówczas (1846) książę Pignatelli. Według spisu urzędowego z 1837 roku wieś liczyła 334 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 35 dymów (domostw).