Ludwik II Jąkała, franc. Louis le Bègue (ur. 1 listopada 846, zm. 10 kwietnia 879 w Compiègne) – od 877 r. król zachodniofrankijski, syn Karola II Łysego (823-877), z dynastii Karolingów francuskich, oraz Ermentrudy, córki Odona I, hrabiego Orleanu.
W 856 został ogłoszony królem Neustrii, a w 867 r., po śmierci swojego młodszego brata Karola Dziecię, został królem Akwitanii . Po śmierci ojca w 877 r. objął rządy w całym królestwie zachodniofrankijskim. 8 grudnia 877 r. został koronowany w Reims przez tamtejszego arcybiskupa Hincmara. Powtórna koronacja odbyła się 7 września 878 r. Ludwika koronował papież Jan VIII, który przybył do Francji na synod kościelny. Uroczystości odbyły się w Troyes. Papież zaoferował Ludwikowi koronę cesarską, ale ten odmówił.
Ludwik był słabego zdrowia i przeżył ojca tylko o 2 lata. W okresie jego panowania role i możliwości władzy królewskiej w kraju nieustannie malały, wzrastała natomiast odrębność księstw i hrabstw: Akwitanii, Gaskonii, Tuluzy, Burgundii, Owernii, Normandii, Bretanii, Flandrii i innych, oraz rosła potęga wielkich baronów. Nie odgrywał aktywnej roli na scenie międzynarodowej. Kronikarze opisywali go jako prostego i miłego człowieka, miłującego pokój, religię i sprawiedliwość.