Po I wojnie światowej rozpoczął się rozwój branży turystycznej. Pierwszą bazę noclegową stanowiły poaustriackie koszary i lazarety. W 1924 r. na Skrzycznem powstał schron turystyczny dla narciarzy, wybudowany przez Beskidenverein, natomiast schronisko turystyczne rozpoczęło swoją działalność w 1933 r. W 1927 r. do gminy przyłączono Salmopol, poprzednio będący samodzielną miejscowością. Skutkiem tego stała się dwuwyznaniowość Szczyrku, gdyż w Salmopolu większość mieszkańców stanowili ewangelicy. 22 lutego 1945 roku Szczyrk został zajęty przez oddziały radzieckie”Przewodnik po upamiętnionych miejscach walk i męczeństwa lata wojny 1939- 1945” Sport i Turystyka 1988, , str. 88.
Po wojnie Szczyrk zaczął się szybko rozwijać jako ośrodek turystyczno-wypoczynkowy i sportowy. Sprzyjała temu bliskość wielkiej aglomeracji górnośląskiej. Pod koniec lat 60. FWP prowadził w Szczyrku 4 domy wczasowe („Halka”, „Maria”, „Skalite” i „Zakopianka”), które w 9 budynkach, pochodzących jeszcze z lat międzywojennych, dysponowały łącznie 255 miejscami noclegowymi. Prowadzone były w nich wczasy 14-dniowe. Szybko przybywało miejsc w kwaterach prywatnych. Wczasowicze mieli wówczas do dyspozycji w Szczyrku 5 restauracji, 3 kawiarnie, bar mleczny i kawiarnię FWP z dancingiem. Latem działał otwarty basen kąpielowy, a cały rok – zbudowana w 1958 r.