Wojny arabsko-bizantyńskie – szereg konfliktów zbrojnych w VII–X wieku pomiędzy kalifatem arabskim Umajjadów i Abbasydów z jednej strony a Cesarstwem Bizantyńskim z drugiej o panowanie w Azji Mniejszej, Zakaukaziu i na Morzu Śródziemnym.
Geneza wojen Zwyczajowo powodzenia Arabów w wojnach z sąsiednim Bizancjum upatruje się w entuzjazmie, z jakim realizowali przykazanie o świętej wojnie z niewiernymi. Ten pogląd jest błędny, bowiem początek konfliktów arabsko-bizantyńskich miał miejsce w kilka lat po śmierci Mahometa, a liczba jego wyznawców nie wzrastała w wystarczająco szybkim tempie przez cały okres wojen. Większość uwikłanych w konflikty Arabów miała na celu wywalczenie nowej korzystnej przestrzeni życiowej. Z drugiej strony południowo-wschodnie, w większości monofizyckie, prowincje Bizancjum – Syria, Palestyna i Egipt – które doświadczały nieprzychylności dworu cesarskiego po śmierci Justyniana Wielkiego, sprzyjały tolerancyjnym religijnie ArabomА. А. Васильев, Причины арабских завоеваний VII века, w: А. А. Васильев, История Византийской империи, T. 1, Время до крестовых походов до 1081 г., Санкт-Петербург 2000. ..