200px|right|thumb|Johann Daniel Titius
Johann Daniel Titius, właśc. Johann Daniel Tietz (ur. 2 stycznia 1729 w Chojnicach, zm. 11 grudnia 1796 w Wittenberdze) – niemiecki astronom, fizyk i biolog.
Życiorys Urodził w należących do Polski Chojnicach, w ówczesnych Prusach Królewskich (obecnie Pomorze Gdańskie). Był synem kupca i rajcy miejskiego Jakoba Tietza oraz córki luterańskiego pastora Marie Dorothea von Hanow. Po śmierci ojca został oddany pod opiekę wuja – brata matki, gdańskiego profesora Michaela Christiana von Hanow, który solidnie zajął się jego wykształceniem. Po ukończeniu gimnazjum (1748) wstąpił na Uniwersytet w Lipsku, gdzie otrzymał tytuł magistra (1752). Pozostał na uczelni jako wykładowca filozofii. W kwietniu 1756 roku przyjął nominację profesorską na Uniwersytecie w Wittenberdze, gdzie wykładał matematykę, fizykę, biologię, filozofię i teologię. Już dwanaście lat później został mianowany rektorem tamtejszego uniwersytetu. Znany jest głównie jako współtwórca reguły Titiusa-Bodego, dotyczącej średniej odległości planet w Układzie Słonecznym.