Łatwość powstawania kompleksów giberelina-cukier oraz łatwość jego hydrolizy może umożliwiać regulację puli wolnych giberelin. Przechodzenie form związanych w wolne gibereliny i odwrotnie obserwowano np. u siewek kukurydzy.
Wykazano występowanie giberelin w połączeniu z białkami cytozolu hypokotyla ogórka i grochu. Wyizolowano także z jądra komórkowego siewek fasoli białka o masie 80–100 kDa. Dodanie tych białek do preparatu jądrowego zwiększało około dwukrotnie aktywność transkrypcyjną. Białka łączące się z gibereliną w tych przypadkach mają prawdopodobnie charakter receptora.
Odkrycie giberelin Pierwszy raz odkryto gibereliny w Japonii. Wyizolowano je z grzyba Gibberella fujikuroi. Grzyb ten infekował ryż na tamtejszych plantacjach. Siewki tej rośliny zarażone grzybem zaczynały charakteryzować się gwałtownym i nadmiernym wzrostem. Od wyizolowania w latach 1935–1938 (przez Yabuto i Sumiki) z pożywki, na której rósł grzyb Fusarium moniliforme syn. Gibberella fujikuroi, związków biologicznie czynnych w postaci krystalicznej, nazwanych giberelinami, stale otrzymywane są kolejne związki należące do tej grupy. Obecnie znanych jest już ponad 100 związków określanych wspólną nazwą „gibereliny”.
Przypisy
Kategoria:Hormony roślinne