Do czasu rozbiorów leżała w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Wskutek II rozbioru Polski w 1793, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Spławie należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Kosten rejencji poznańskiej. Spławie należało do okręgu śmigielskiego tego powiatu i stanowiło odrębny majątek, który należał wówczas do Skarżyńskiego (podobnie jak m.in. majątek Sokołowo). Według spisu urzędowego z 1837 roku Spławie (wraz z osadą leśną) liczyło 236 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 29 dymów (domostw).
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa leszczyńskiego.
Zabudowa Spławie jest wsią położoną na wysokości ok. 95 m n.p.m., w bezleśnej okolicy. Znajduje się tu zespół pałacowo-parkowy. Pałac pierwotnie zbudowany został w latach 1608–1624 dla Wyssogota-Zakrzewskich. Na jego miejscu zbudowano nowy w 1840 r. dla Adama Skarżyńskiego. Jest to pałac zbudowany w stylu eklektycznym, murowany z cegły, otynkowany z boniowaniem. Złożony z dwóch pawilonów na rzutach prostokątów, piętrowy. Przy pałacu jest park o powierzchni 5,71 ha, zaniedbany, brak śladów dawnego założenia.