Lotnisko w Stanowicach, które nosiło kryptonim "Kopernikus", pełniło w ciągu II wojny światowej funkcję lotniska tranzytowego, w których samoloty uzupełniały paliwo i czekały na poprawę pogody. Startowały i lądowały samoloty szkoleniowe oraz samoloty transportowe zmierzające lub wracające z frontu wschodniego.
Od 1940 r. lotnisko zostało rozbudowane, doprowadzając do niej bocznicę kolejową ze stacji kolejowej w Lizawicach, która dostarczała na lotnisko materiały budowlane, wyposażenie lotnicze i paliwo. Od 1941 r. przy rozbudowie lotniska Luftwaffe korzystały z robotników przymusowych i jeńców wojennych, wśród których znajdowali się Polacy, Brytyjczycy, Francuzi i ok. 150 Serbów, którzy wznieśli m.in. koszary, magazyny, bunkry, warsztaty, podziemne zbiorniki paliwa i cztery hangary. Jeńcy wojenni przebywali w drewnianych barakach w Stanowicach, a robotnicy przymusowi w Marcinkowicach i Siedlcach. W 1944 r. na lotnisku powstało centrum szkolenia myśliwców nocnych, a także rozbudowano system obrony przeciwlotniczej wokół lotniska.