Podczas powstania styczniowego, 19 maja 1863 roku w lesie między Tuczapami a Starą Wsią doszło do ciężkiego boju powstańców z oddziału Żalplachty-Zapałowicza i Czerwiskiego z Rosjanami. Mimo bohaterskiej walki oddział poszedł w rozsypkę. 18 stycznia 1864 roku doszło we wsi do potyczki części oddziału majora Rokickiego z Rosjanami. Powstańcy pod dowództwem hrabiego Wojciecha Komorowskiego w liczbie 60–100 ludzi, starli się z kompania piechoty wzmocnionej 30 kozakami, dowodzonymi przez Jordanowa. Poległo wówczas 18 powstańców, a 35 (w tym 5 ciężko rannych) dostało się do niewoli. Polegli powstańcy zostali pochowani w mogile w Kol. Mołożów. Rok po powstaniu nastąpiła zmiana właściciela wsi, kupił ja Adolf Rakowski. W 1894 roku sprzedał ja w ręce Andrzeja Kicińskiego. Później jeden z synów Andrzeja Kicińskiego sprzedał majątek Zakrzówek i spłacił pozostałych spadkobierców, stając się jedynym właścicielem Starej Wsi. Nowy właściciel ożenił się z Karoliną Rakowską. W 1871 roku Stara Wieś razem z folwarkiem Borsuk liczyła 2078 mórg ziemi, w tym 257 mórg łąk, 908 mórg lasu, 69 mórg nieużytków i 3 morgi wody. We wsi była szkoła początkowa, cegielnia, piec wapienny i wiatrak. Wieś liczyła wówczas 100 domów i 733 mieszkańców w tym 412 katolików oraz 1088 mórg ziemi. Miejscowi katolicy należeli do parafii Nabróż.