W dniu 23 maja 1919 została zluzowana przez dywizję grecką, a 26 maja 1919 roku skierowana do Polski.
Na początku czerwca 1919 4 Dywizja Strzelców Polskich skoncentrowała się w rejonie Czerniowiec, skąd następnie przeszła w okolice Stanisławowa, gdzie skoncentrowała się 17 czerwca 1919. Pod koniec czerwca otrzymała rozkaz wzięcia udziału w polskiej kontrofensywie przeciwko wojskom Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej. Dywizja walczyła do 17 lipca 1919, osiągając ostatecznie wespół z innymi polskimi formacjami linię rzeki Zbrucz. Była to jedyna wielka jednostka wojskowa, która zdołała wydostać się z Rosji w szyku bojowym i z bronią.
19 lipca dywizję przeformowano i włączono w skład odrodzonego Wojska Polskiego jako 10 Dywizję Piechoty.
Poszczególne pułki dywizji, tj. 13, 14 i 15 otrzymały odpowiednie numery: 28, 29 i 31 p. strzelców Kaniowskich. Ze składu dywizji na początku sierpnia wyłączono 1 puł i 6 puł. Zasiliły one szeregi tworzonej właśnie 3 Brygady Jazdy.