Systemy Słabych Otwarć (SSO) stanowią grupę systemów licytacyjnych stosowanych w brydżu.
Zostały opracowane w latach 60. XX w. przez Łukasza Sławińskiego, a następnie były rozwijane także przez Stanisława Rumińskiego oraz wielu innych autorów.
Podstawowym założeniem leżącym u podstaw Systemów Słabych Otwarć było otwieranie licytacji nie z ręką ponadprzeciętną, ale z ręką najbardziej frekwencyjną, czyli o statystycznej sile 8-12 PH. Przeznaczając także jedno niskie otwarcie na ręce w sile 0-7 PH (zwykle 1♦) silne ręce licytuje się przez forsujący pas. Dlatego też systemy te czasami błędnie (gdyż nie pas jest ich istotą, a słabe otwarcia) nazywane są "silnopasowymi". Innym argumentem za taką bazą jest fakt, że inicjatywę powinna mieć ręka silniejsza, więc opisywać się (otwierać) powinna ręka słabsza (gdyż ma ona mniej wartości do pokazania). Systemy klasyczne są sprzeczne z tą ideą, czego skrajnymi przykładami są silne otwarcia 1ba i 2ba, oraz występujące po nich problemy.
Po pasie dalsza licytacja zazwyczaj przebiega według tych samych schematów, lecz limity siły otwarć obniżane są do 6-10 lub 7-11 PH.