W 1560 Jadwiga córka Wawrzyńca Pogorzelskiego, żona pisarza wschowskiego Jana Ossowskiego wwiązana została w posiadanie połowy wsi. W 1571 oprawę wdowią zapisał jej na miejscowości mąż Jan Ossowski po 1500 złotych posagu oraz wiana. W 1583 sprzedała ona połowę wsi Wacławowi Słupskiemu za 3000 złotych. W 1580 Anna Żegrowska żona Andrzeja Golińskiego sprzedała za 3600 złotych Adamowi Kamieńskiemu części Tarnowy, które odziedziczyła po swoim zmarłym ojcu Piotrze Żegrowskim.
Wskutek II rozbioru Polski w 1793 wieś przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815–1848) miejscowość wzmiankowana jako Tarnowo należała do wsi większych w ówczesnym powiecie babimojskim rejencji poznańskiej. Tarnowo należało do rakoniewickiego okręgu policyjnego tego powiatu i stanowiło część majątku Rakoniewice, który należał wówczas do Czarneckiego. Według spisu urzędowego z 1837 roku Tarnowo liczyło 440 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 66 dymów (domostw).
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa poznańskiego.