W czerwcu 1937 na Uniwersytecie Jagiellońskim obroniła pracę habilitacyjną Historia naszyjnika greckiego, w czerwcu 1939 Senat Uniwersytetu Poznańskiego wystąpił do Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego z wnioskiem o nadanie Ruxerównie tytułu profesora nadzwyczajnego. Mieszkała przy ul. Łukaszewicza 23.
Po wybuchu wojny została wysiedlona na Kielecczyznę. Krótki czas spędziła w Tuchowie pod Tarnowem, od 1940 przebywała w Krakowie. Utrzymywała się początkowo z pracy fizycznej, potem pracowała w Muzeum Czartoryskich i Muzeum Archeologicznym PAU. Brała udział w tajnym nauczaniu, pracując jednocześnie nad katalogowaniem zbiorów archeologicznych PAU. W lutym 1945 powróciła do Poznania, gdzie przystąpiła do prac nad odnowieniem Zakładu Archeologii Klasycznej uniwersytetu po zniszczeniach wojennych. W kwietniu 1949 po dziesięciu latach od złożenia wniosku doczekała się nominacji na profesora nadzwyczajnego. W maju 1952 została przeniesiona z Katedry Archeologii Klasycznej do Katedry Historii Sztuki, gdzie objęła kierownictwo Zakładu Sztuki Starożytnej.