Sekwencje występujące w obszarze subtelomerowym mogą stopniowo coraz mniej przypominać podstawową. Zamiast powtórzeń TTAGGG mogą pojawiać się podjednostki takie jak TAGGG, TTTGGG, TTAAGG itp. Telomer i obszar subtelomerowy tworzą wspólnie tzw. końcowy fragment restrykcyjny (ang. TRF – terminal restriction fragment). W miarę posuwania w stronę środka chromosomu sekwencje stają się coraz bardziej różnorodne, aż stają się unikatowe i bardzo złożone i zaczynają kodować białka. Są to pierwsze geny, tzw. geny okołotelomerowe. Zasady nukleinowe na końcu telomeru ułożone są na kształt „koniczyny”, zawierającej dużą ilość guaniny.
Długość telomerów w komórkach zwykle skraca się z wiekiem.
Historia odkrycia telomerów Wczesne badania Autorami postulatu o istnieniu specjalnych struktur na końcach chromosomów byli Hermann Joseph Muller (1938) i Barbara McClintock (1939). Termin „telomer” został zaproponowany przez Mullera i Cyrila Darlingtona oraz niezależnie przez Johna Haldane'a.
W latach 40. Barbara McClintock dowiodła, że chromosomy pozbawione telomerów zlepiają się i łączą w nieprawidłowy sposób z innymi chromosomami, co więcej nieprawidłowo rozdzielają w czasie podziału komórki.
thumb|Telomer