Po połączeniu z Maliszewskim liczył 330 żołnierzy, podzielonych na 3 szwadrony.
Na przełomie XIX/XX wieku Chabielice i sąsiednie Młynki należały do Mikołaja Jabłońskiego herbu Jasieńczyk. W 1908 właściciel folwarku rozparcelował majątek, ziemię kupili miejscowi gospodarze. W dworze urządzono szkołę podstawową i wydzielono pomieszczenia dla urzędu gminy. W czasie I wojny utworzono ochotniczą straż pożarną. W okresie międzywojennym Chabielice były siedzibą gminy, należały do powiatu piotrkowskiego w województwie łódzkim. Teren gminy podlegał pod sąd pokoju w Bełchatowie i sąd okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim. Jak podaje Księga adresowa Polski z 1928 Chabielice miały 725 mieszkańców. W 1930 pożar strawił prawie całe Chabielice. Wieś odbudowano, przezornie rozpraszając zabudowę. 25–27 marca 1939 w Chabielicach i pobliskich miejscowościach zakwaterowano żołnierzy 84. Pułku Strzelców Poleskich z 30. Dywizji Strzelców Poleskich, która wchodziła w skład armii „Łódź”. Dowództwo pułku zostało zakwaterowane w organistówce.