Odnotowano wtedy zarazę grasującą w okolicy, która dotknęła także wieś. W 1553 we wsi było 9,5 łana, a jeden łan należał do sołtysa.
W 1564 do starostwa bolesławieckiego przynależało 24 kmieci gospodarujących na 9,5 łana. Płacili oni czynsz po jednym florenie oraz 6 groszy oraz w plonach czyli w naturze. We wsi były 23 barcie. Karczmarz posiadał jeden łan i płacił 4 grzywny podatku. Sześciu zagrodników uiszczało po 12 groszy. Było też dwóch zagrodników wolnych, a jeden łan należał do sołtysa. Dokumenty poświadczyły również istnienie dwóch młynów - młyna Kośnego oraz „Woiczki” ustawionych na rzece Prośnie.
Górny bieg Prosny stanowił przez 6 wieków granicę państwową między ziemią wieluńską a Śląskiem, co determinowało w pewnym sensie styl życia mieszkańców Wójcina i okolicznych wsi, odciskając się na ich sytuacji bytowej. Po rozbiorach Polski wieś znalazła się najpierw w zaborze pruskim (1793–1807), później krótko w Księstwie Warszawskim (1807–1815) i ostatecznie w zaborze rosyjskim aż do I wojny światowej. W latach 1807–1864 Wójcin był siedzibą gminy obejmującej dobra klucza wójcińskiego składającego się z Wójcina, Goli, Makowszczyzny i Ladomierza.