Kształty łuków spotykane w budownictwie noszą różne nazwy, np.: ostry, podkowiasty, ośli grzbiet, trójlistny, czterolistny lub pięciolistny, Tudora, cebulasty.
Konstrukcje w kształcie łuku znane były w czasach starożytnych (np. brama Isztar w Mezopotamii). Szerszy rozwój konstrukcji opartych na kształcie łuku nastąpił w starożytnym Rzymie, i stosowany był przez średniowiecze do dziś. W okresie starożytnego Rzymu, wczesnego chrześcijaństwa, czasów romańskich największe znaczenie miał łuk pełny; w gotyku wprowadzono łuk ostry, a w czasach nowożytnych powrócono do łuku pełnego, stosowano także łuki odcinkowe i koszowe. W architekturze islamu stosowano najczęściej łuki podkowiaste, trój- i wielolistne.
Łuk określa się na podstawie następujących elementów: rozpiętość - odległość punktów nasadowych, czyli miejsca oparcia łuku na murze strzałka - największa odległość między prostą łączącą punkty nasadowe, a najwyższym punktem łuku mierzona pionowo W zależności od tych cech rozróżnia się różne rodzaje łuków.
Rodzaje łuków
Zobacz też
arkada Łęk (architektura) łuk pozorny
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Artykuły, które powinna mieć każda Wikipedia (poniżej 10k)