14 listopada 1923 został odkomenderowany do Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie, w charakterze słuchacza I kursu. 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień generała brygady ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 5. lokatą w korpusie generałów. 31 grudnia 1925 został mianowany szefem Oddziału III Sztabu Generalnego.
W czasie przewrotu majowego 1926 roku był szefem sztabu gen. Gustawa Orlicz-Dreszera, dowódcy wojsk wiernych Józefowi PiłsudskiemuWacław Jędrzejewicz, Józef Piłsudski 1867–1935, życiorys, Warszawa 2002, s. 171.. Do czerwca 1926 roku pełnił obowiązki szefa Sztabu Generalnego. 19 czerwca prezydent RP mianował go II wiceministrem spraw wojskowych. 20 sierpnia został zwolniony z zajmowanego stanowiska. 14 października 1926 został wyznaczony na stanowisko generała do prac przy Generalnym Inspektorze Sił Zbrojnych z siedzibą w Wilnie. Z dniem 1 lipca 1928 został przeniesiony służbowo do Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych w Warszawie z zachowaniem dotychczasowego stanowiska. W lutym 1932 był polskim delegatem do komisji: lądowej, powietrznej morskiej, na konferencji rozbrojeniowej w Genewie. W 1933 został II zastępcą szefa Sztabu Głównego. 22 grudnia 1935 prezydent RP mianował go inspektorem armii. Na stopień generała dywizji został awansowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 1.