Prace Wydziału Nauk Humanistycznych. Seria C. Nr 10. Prace Komisji Historii VII. Bydgoszcz 1970..
1 grudnia 1744 roku wieś otrzymała kontrakt osadniczy olęderski na 10 lat. Mieszkało tu 5 gospodarzy na 3 włókach ziemi uprawnej. Oprócz opłaty podatków „inszej powinności nie pełnią, tylko piwo i gorzałkę na swoje potrzebę z zamku lub z karczmy zamkowej brać powinni. Drzewo do budowy wozić. Do młynów bydgoskich mleć jeździć są obowiązani”Kabaciński Ryszard: Inwentarze starostwa i wójtostwa bydgoskiego z lat 1753-1766 roku. [w:] Bydgoskie Towarzystwo Naukowe. Źródła do dziejów Bydgoszczy. Nr 9. Warszawa-Poznań 1977..
W 1766 roku mieszkało we wsi 3 gospodarzy o holenderskich nazwiskach, którzy obrabiali 3 włók ziemi uprawnej. Posiadali oni ważny kontrakt zawarty przez wójta bydgoskiego w 1756 roku na 50 lat. Posiadali prawo poboru drewna z lasów wójtowskich (Puszczy Bydgoskiej) oraz wolni byli od szarwarków na rzecz dworu. Obowiązani byli natomiast płacić podatki (czynsz, pogłówne, gajowe, hiberna, dziesięcina) oraz kupować piwo i gorzałkę wyłącznie z karczmy zamkowej.
Według informacji z katastru fryderycjańskiego z 1773 roku w Zielonce mieszkało 6 gospodarzy i 5 komorników, którzy za mieszkanie i wyżywienie pracowali u właściciela.