Domyślać się można, że dopiero wówczas znalazły się one w obrębie włodawskich posiadłości Sanguszków i miały odtąd wspólne z nimi losy.

Obszary położone nieco na uboczu głównego traktu, wiodącego wzdłuż Bugu do Brześcia, dość daleko od rzek, którymi można by spławiać produkty gospodarki leśnej, nie miały zbyt korzystnych warunków rozwoju. Niewykluczone, że w omawianym okresie Żuków, Krasówka, Korolówka były niewielkimi, zagubionymi wśród lasów osadami. Do dziś zresztą stanowią jakby enklawę odgraniczoną od sąsiednich wsi większymi i mniejszymi kompleksami leśnymi. Wprawdzie znany jest dokument lokacyjny dla osadników olęderskich Adama Czartoryskiego, w którym właściciel klucza włodawskiego tytułuje się jako pan „na Klewaniu y Żukowie”Chodzi tu o Żuków Stary na Wołyniu., ale akt sporządzony w Różance w 1776 r. nie dotyczy bezpośrednio Żukowa. Potwierdza jedynie tezę, iż los tych terenów w kolejnych wiekach splatał się ściśle z poczynaniami właścicieli dóbr włodawskich, z których ostatni – Zamoyscy (od 1798 r.) – pozostawili najbardziej uchwytne ślady w przyszłości tej okolicy.