Historia Około 1326 roku wybudowano na wzgórzu strażnicę lub gródek drewniano-ziemny, noszącą nazwę Lagegarbis (Wzgórze Lagisa). Później przy gródku powstała osada, nosząca tę samą nazwę. Wieś powstała z połączenia pruskich dóbr służebnych (z obowiązkiem służby zbrojnej oraz wartowniczej) z później założoną wsią czynszową. W 1400 roku były tu wówczas cztery dobra służebne oraz wieś czynszowa na 23 włókach, zamieszkana przez ludność pruską. W tym czasie we wsi były dwie karczmy. Jeszcze przed lokacją wsi, na przełomie XIV i XV w., zbudowano we wsi kaplicę pod wezwaniem św. Anny, przeznaczoną dla pielgrzymów. Posługę w kaplicy pełnił mnicha. W czasie wojny trzynastoletniej (1454-1466) wieś została mocno zniszczona. W 1480 w wyniku nowych nadań (otrzymali bracia Nickel i Jakub Rittau) utworzono majątek rycerski o obszarze 15 włók ziemi uprawnej na prawie chełmińskim i sześcioma morgami łąki położonej "przed obwałowaniem grodowym". Na pozostałych 10 włókach założono wieś czynszową na prawie chełmińskim, którą zasiedlili Prusowie. Mieszkańcy wsi czynszowej zobowiązani byli raz w roku załadować na wozy sól i zawieźć ją do zamku w Giżycku, stamtąd zaś przywieźć albo do Iławy Pruskiej albo do Frydlądu pół łaszta miodu. W tym czasie wybudowano kościół pod wezwaniem św. Anny, który otrzymał uposażenie w postaci 4 włók ziemi.