mały|300x300px|Geograficzne rozmieszczenie języków ugrofińskich wśród języków rodziny uralskiej: thumb|300px|Języki bałtycko-fińskie obecnie thumb|300px|Północna Europa na początku IX wieku
Języki ugrofińskie – grupa języków w obrębie języków uralskich.
Posługuje się nimi około 24 mln mówiących, zamieszkujących Europę Północną, Syberię oraz Węgry. Grupa ta dzieli się na dwa zespoły: fiński (zwany też zachodniougrofińskim lub fińsko-permskim) i ugryjski. Najważniejsze z nich to węgierski, fiński i estoński, ale wieloma językami z tej grupy posługują się niewielkie społeczności zamieszkujące Rosję i wraz z postępującą asymilacją tych ludów wiele z tych języków zagrożonych jest wymarciem.
Cechą charakterystyczną języków z tej grupy jest występowanie dużej liczby przypadków.
Pokrewieństwo między różnymi członkami tej rodziny polega przede wszystkim na zbliżonej strukturze języka, podczas gdy w słownictwie jest niewiele podobieństw. Prajęzyki, z których powstały następnie fiński i węgierski, rozdzieliły się wiele tysięcy lat temu, toteż ich podobieństwo jest nie większe niż między członkami różnych podrodzin języków indoeuropejskich, na przykład między polskim a niemieckim.