Władysław Heller (ur. 2 września 1890 w Krakowie, zm. 1 grudnia 1946 w Łodzi) – inżynier, jeden z pionierów polskiej radiotechniki, współorganizator Polskiego Radia.

Życiorys Urodził się w Krakowie, jako syn Ludwika Hellera, znanego w Polsce dyrektora teatrów w Krakowie i Lwowie, i Aleksandry z Hlawskich. Po ukończeniu gimnazjum o. jezuitów w Chyrowie wybrał studia elektrotechniczne na Politechnice w Dreźnie, które ukończył w 1914 r. Po praktyce, odbytej w zagranicznych firmach przemysłu radiotechnicznego wrócił w 1919 r. do Polski.

Zaraz po powrocie założył z inż. Romanem Rudniewskim spółkę Farad, która na podstawie umowy z wojskiem produkowała odbiorniki i nadajniki radiokomunikacyjne. Spółka, mająca siedzibę w Warszawie przy ul. Zajączkowskiej 7, była jedną z dwóch pierwszych prywatnych firm radiotechnicznych w kraju. Równocześnie powstał Radjopol, założony przez inż. Józefa Adama Plebańskiego, również produkujący dla wojska. Obie spółki połączyły się w 1923 r., tworząc Polskie Towarzystwo Radiotechniczne (PTR), w którym Władysław Heller był konstruktorem stacji odbiorczo-nadawczych dla wojsk lądowych, morskich i lotniczych. W 1924 r. brał udział w uruchamianiu przez PTR pierwszej polskiej stacji radiowej, nadającej programy dla „cywili”.