Zajmowali się handlem kobietami, alkoholem i papierosami oraz hazardem, wymuszeniami i napadami z bronią w ręku. Do tego należy doliczyć gwałty na francuskich i włoskich kobietach.
Kary za dezercję stosowano we wszystkich armiach świata, dotyczyły one także Wehrmachtu i Armii Czerwonej. Dezercje stały się problemem dla Armii Czerwonej w 1941 roku, natomiast dla armii niemieckiej w 1945 roku. Pod koniec wojny w ręce SS i żandarmerii wpadły dziesiątki tysięcy zbiegłych żołnierzy i cywilów włączonych do tzw. Volkssturmu, których w myśl maksymy Adolfa Hitlera: „Żołnierz może umrzeć, dezerter musi umrzeć” rozstrzeliwano lub wieszano na miejscu. Wpływ na dezercję miały też okropności wojny, dezerterowali świadkowie masakr dokonywanych na ludności, głównie żydowskiej, na terytoriach okupowanej Polski i Związku Radzieckiego, z tego powodu zdezerterował z armii niemieckiej m.in. Stefan Harder, 23-letni radiotelegrafista. ambiwalentne uczucia dezertera opisał w książce: Wojna od podszewki. W kwestii dezercji nie uznawał się też za zdrajcę, twierdził nawet, że to nie on jest zdrajcą, ale że jest nim państwo.