Szczególnymi dezerterami z Armii Czerwonej było 327 oficerów i szeregowych którzy od początku 1940 do 22 czerwca 1941 zdezerterowali i przeszli na stronę reżimu III Rzeszy wraz z mapami taktycznymi i dokumentami o charakterze tajnym. Rozkaz nr 270 z 16 sierpnia 1941 informował, że żołnierzy Armii Czerwonej oddających się do niewoli należy uznać za złośliwych dezerterów podlegających uwięzieniu, jeńców wojennych przebywających w obozach niemieckich także uważano za podejrzanych o dezercję. Józef Stalin oświadczył, że każdy żołnierz Armii Czerwonej który odda się do niewoli, będzie uznawany za zdrajcę, ponieważ złamał przysięgę wojskową i zdradził swoją ojczyznę.
Dezercja w armii polskiej I Rzeczpospolita W Polsce przedrozbiorowej dezercja wspominana jest już w Statutach wiślickich (1347) jako przestępstwo chodzenia luzem. Artykuły wojenne hetmańskie traktowały ucieczkę z pola walki jako sprawę gardłowąArtykuł XXXV. Ktoby z bitwy uciekał, może (go) każdy zabić. Gdy takowy ujdzie, bezecny będzie.. Wydane w 1635 roku przez hetmana Krzysztofa Radziwiłła artykuły za ucieczkę całego oddziału z pola walki przewidywały śmierć dla oficerów i dla co dziesiątego żołnierza wyłonionego w drodze losowania. Oficerowie mieli być ścięci a żołnierze powieszeni.