Tadeusz Pankiewicz (ur. 21 listopada 1908 w Samborze, zm. 5 listopada 1993) – polski farmaceuta, absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego, właściciel apteki „Pod Orłem” w Krakowie, jedynej apteki funkcjonującej w getcie krakowskim. Za działalność na rzecz pomocy i ratowania Żydów odznaczony 10 lutego 1983 roku medalem „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”. Swoje wojenne wspomnienia opisał w książce pt. „Apteka w getcie krakowskim”, która pierwsze wydanie miała w 1947 r.
Rodzina thumb|250px|left|Tadeusz Pankiewicz w Gdyni, 1936 Tadeusz Pankiewicz pochodził z rodziny o tradycjach patriotycznych. Dziadek Tadeusza Leon Pankiewicz (ur. 1833) był nadleśniczym w Pysznicy, obecnie pow. stalowowolski, woj. podkarpackie. W lipcu 1864 został skazany na 10 tygodni aresztu za „przekroczenie obwieszczeń z 28 i 29 lutego 1864 roku”, czyli za świadczenie pomocy powstańcom. Józef Pankiewicz (1865–1942) – ojciec Tadeusza, urodzony w Pysznicy, był farmaceutą w Przemyślu. Od 1903 prowadził aptekę w Samborze, gdzie pełnił także funkcję sędziego przysięgłego do czasu przyjazdu do Podgórza w 1909. Matka, Maria z d. Weirich (1875–1950) ukończyła c.k. Seminarium Nauczycielskie w Przemyślu w 1894. Była córką Oskara i Teofili z d. Betley.