W początkowym okresie pomoc Pankiewicza dla mieszkańców getta sprowadzała się do potwierdzania na recepcie braku leku w aptece, co umożliwiało uzyskanie przepustki na wyjście poza teren getta. Od początku 1942, w getcie zagrożonym wysiedleniami, ukrywał w aptece tych, którzy obawiali się nocnych aresztowań lub wpisania na listę wysiedleńców. Przez okres dwóch lat trwania getta nie zdarzyło się, by przebywał nocą w aptece sam.
Podczas masowych wysiedleń wspierał wysiedleńców konkretną pomocą. Oddawał wysiedleńcom za darmo leki uspokajające, nasercowe, przeciwbólowe oraz materiały opatrunkowe, wspomagał żywnością i lekami skrajnie ubogich mieszkańców getta „B”. Środki do świadczenia pomocy czerpał z nadwyżek realizowanych zamówień na zapotrzebowanie apteki. Właścicielowi apteki wysiedleńcy powierzali wiadomości, ostatnie dyspozycje, polecenia oraz cenne rzeczy do przekazania najbliższym. Sumiennie wywiązał się z tego zadania wspominany z ogromnym szacunkiem przez ocalałych Żydów.