II wojna światowa W pierwszych dniach obrony Warszawy we wrześniu 1939 roku komunikacja autobusowa funkcjonowała bez większych zmian. 6 września kursowanie autobusów zostało zawieszone. Po apelu radiowym Romana Umiastowskiego, wzywającym mężczyzn zdolnych do walki do opuszczenia Warszawy, z miasta wyjechało ok. 80 autobusów. Pozostały w stolicy i nieuszkodzony w wyniku ostrzału i bombardowań tabor był wykorzystywany przez wojsko do celów transportowych i pomocniczych.

Kursowanie autobusów przywrócono 3 października 1939 roku, na początku na linii plac Teatralny – plac Zbawiciela. W ciągu kolejnych kilkunastu dni uruchomiono kolejne linie, jednak miały one tylko zastąpić tramwaje do czasu odbudowy ich sieci.

W lutym 1941 roku Miejskie Zakłady Komunikacyjne wraz z czterema innymi najbardziej dochodowymi przedsiębiorstwami miejskimi weszły w skład grupy Przedsiębiorstw Zaopatrywania i Komunikacji, która została wyłączona spod kompetencji komisarycznego burmistrza miasta Juliana Kulskiego, podporządkowana Urzędowi Pełnomocnika Szefa Okręgu na m. Warszawę i zaczęła być nadzorowana przez Ernesta Dürrfelda.