thumb|400px|Stroje męskie polskiej szlachty, XVII wiek thumb|400px|Stroje polskich magnatów, XVI wiek Szlachta (daw. ślachta, ślachcic) – wyższa warstwa społeczna, wywodząca się ze stanu rycerskiego w społeczeństwie feudalnym. Szlachta posiadała zespół przywilejów społecznych, z których najbardziej podstawowym był przywilej posiadania ziemi. Przynależność do szlachty łączyła się z obowiązkiem służby wojskowej. W 1790 r. we Francji zniesiono tytuły oraz szlachectwo dziedziczneChris Cook, John Stevenson, Leksykon nowożytnej historii Europy 1763-1999, Warszawa 2000, s. 50.. W Polsce szlachta jako stan społeczny zniesiona została na mocy konstytucji w 1921 r.
Słowo szlachta prawdopodobnie przywędrowało na ziemie polskie za pośrednictwem języka czeskiego (šlechtic, šlechetny)
Według polskiego etnografa Zoriana Dołęgi-Chodakowskiego, autora książki O Sławiańszczyźnie przed chrześcijaństwem (1818) słowo szlachta należy łączyć z trzonem Lach (z-lachcić).