W historii badań nad judeochrześcijaństwem wyróżniane są dwie publikacje, które mogą być uważane za klasyczne: „Judaistic Christianity: a Course of Lectures” brytyjskiego biblisty Fentona Horta z 1894 oraz „Das Judenchristentum im ersten und zweiten Jahrhundert” Gustawa Hönnicke z 1908. Według autorów tych opracowań za judeochrześcijaństwo można było uznawać tylko taki nurt pierwotnego chrześcijaństwa, który podkreślał podstawową wartość Prawa jako niezmiennie obowiązującego i koniecznego do zbawienia wiernych chrześcijan. Tym samym pomijany był nurt chrześcijaństwa Pawła z Tarsu, który podkreślał wolność od rygorów Prawa i był otwarty na nawracających się pogan. Na przestrzeni lat powstawały różne definicje judeochrześcijaństwa. Wśród nich cztery zyskiwały największą popularność: tzw. definicja genetyczno-etniczna – najbardziej rozpowszechniona definicja, według której judeochrześcijanie byli chrześcijanami, którzy urodzili się i pozostawali etnicznymi Żydami. Taką definicję podawał Dictionnaire de théologie catholique z 1681: „Chrześcijanie pochodzenia żydowskiego, którzy związani są przestrzeganiem nakazów religii mojżeszowej w wierze i praktykach chrześcijańskich”. Ferdinand Christian Baur dzielił wyznawców z pierwotnego Kościoła na dwie zasadnicze grupy.