„bojący się Boga”, a także inni sympatyzujący z judaizmem poganie, którzy, nie będąc etnicznymi Żydami, nie byli także poddawani obrzezaniu ani też nie przestrzegali wszystkich wymogów Prawa. Pozostawali jednak pod wpływem ducha judaizmu i można powiedzieć, że byli „Żydami z ducha”. Takie z kolei poluzowanie parametrów definicji prowadziło by do uznania, że całe chrześcijaństwo pierwotne było judeochrześcijańskie – od wspólnoty jerozolimskiej po Pawła z Tarsu kwestionującego konieczność obrzezania. Krytycy definicji etnicznej uważali, że istotny element tożsamości judeochrześcijaństwa można uchwycić stosując kryterium obserwancji. W 1894 Fenton John Anthony Hort określał judeochrześcijan jako wspólnotę, która historycznie była przedłużeniem istnienia pierwotnej wspólnoty w Jerozolimie i utrzymywała ścisły związek z mentalnością judaistyczną. Hort traktował więc judeochrześcijaństwo jako „judaizm chrześcijański”. Gustav Hönnicke uważał, że judeochrześcijan – jako chrześcijan pochodzenia żydowskiego – charakteryzowały własna interpretacja Ewangelii i przekonanie, że zbawienie chrześcijan pochodzących z pogaństwa wymaga pośrednictwa judaizmu.