Był to system sylabiczny, czyli w jednym znaku zapisywano całą sylabę.
W czasach rzymskich wykłady Epikteta zostały spisane po grecku przez Flawiusza Arriana za pomocą znaków stenograficznychJerzy Łanowski, 500 zagadek antycznych Warszawa 1966 s. 82..
Starożytny Rzym Brachygrafia
Powszechne stosowanie prawa i republikańskie mechanizmy sprawowania władzy spowodowały potrzebę protokołowania procedur. Przy urzędach zatrudniano licznych pisarzy, zwanych notariuszami. Opracowali oni początkowo na swój użytek system zapisu skrótowego, który w II w. p.n.e. Enniusz (239–169 r.p.n.e.), poeta rzymski, skodyfikował do listy około 1000 najpopularniejszych oznaczeń notae vulgares. Najsłynniejsze z nich (niektóre przetrwały do dziś) to: SPQR – Senatus Populusque Romanum NB – Nota Bene AUC – Ab Urbe Condita – Od Założenia Miasta (oznaczenie daty) oznaczenie liczby mnogiej przez podwojenie, np.: P = pater (ojciec), PP = patres (ojcowie) oznaczenie płci przez odwrócenie, np.: F = filius (syn), 7px|Lustrzane F = filia (córka) ligatury, np. & (et) etc.